چقدر زيباست كه در اوج تنهايي و غم،

 

و نفرت و بد خواهي بعضي از دنيا پرستان،

 

كسي را داشته باشي كه عاشقانه نامش را زمزمه كني

 

و به شوق ديدنش هر روز پنجره ها را باز بگذاري

 

و هر وقت دلت خواست در فراقش گريه كني

 

من منتظرم

 

مثل افق كه هر سپيده منتظر آمدن آفتاب است

 

مثل كبوتري نا آرام

 

كه براي اولين بار انتظار را در آشيانه تجربه مي كند

 

مثل عاشقي كه منتظر نامه دلدار است

 

مثل چشم ماه كه هرشب براي ديدن تو بيدار است

 

ميان من و تو كه صميمانه دوستت دارم

 

               فقط چند شاخه گل بنفشه فاصله است

 

 

صدا، صدای تو بود؛

قلبم هم نوای تو بود؛

سخن تو حرف دل نبود، کلماتی بود، صوتی بود، برای من نبود، ولی صدایت آرامش قلبم بود...

نمی دانی، نخواهی دانست، و نمی خواهم که بدانی سخنم را؛

و نخواهم گفت با تونقش خود را بر پرده ی تراژدی غم ها؛

و دیگر نخواهم تراشید بر کتیبه ی سنگی پیکرم نام تو را...

ای آنکه ندانم چه خطاب تو کنم:

بدان که تا ابدیت انکار نخواهم کرد عشق تو را؛

وفراموش نخواهم کرد آذرخش اولین نگاه تو را؛

و نادیده نخواهم گرفت تبسم ها و چشم های تهی از احساس تو را...

ای آنکه ندانم چه خطاب تو کنم:

اگر چه عمر نوازشت لحظه ای بیش نبود،

اما دست تو بر پیچ و تاب زلف من فریاد بی صدای جنون در جانم بود؛

و بوسه ی تو بر طره ی من نوای بی ریای ناله ی عشق بود؛

و آغوش تو برای من تمنای بستر وصل بود و آغاز فصل...

باری، صدا صدای تو بود، که صدایم کردی، اما اینبار هم تبسم ها و چشم های تو تهی از احساس بود.

و تنها کارمن تحمل ناز و فغان از نیاز...

 

 

 

دلتنگتم..................

 

هواتو کردم دوباره

بازم دلم تنگه برات

اگر چه دوری از تنم

هنوزم میمیرم برات

امید من سنگ صبور

باشه برو پیشم نیا

بذار که تنها بسوزم تو غربت دلتنگیام

نه این که عاشق نباشم نه

نه این که دوست ندارم

میخوام تو اوج بی کسی سر روی شونت بذارم

دوست دارم

زخم زبون و صبر من

باور بکن حدی داره

یه قلب خالی از امید اخه سوزوندن نداره

منی که حتی گریه هام واسه و تکراری شده

تو حرف مردمو نزن نگو که جات خالی شده

نگاه سردت هنوزم با خنده هات زجرم میده

خدا خودت منو به این در به دری عادت بده

باور نداری هنوزم عشق تو داغونم کنه

بخند به گریه های من شاید که ارومم کنه

شاید که ارومم کنه

بهش بگین دق میکنم دستاش تو دستم نباشه

تموم خاطراتمون نمک به زخمم می پاشه

بهش بگین خاطرهاش اتیش به جونم میزنه

اسمونم زمین بیاد

بگین فقط مال منه

تو لحظه های بی کسی سهم من از تو دوریه

اگه صدام در نمیاد دلتنگی و صبوری

هر روز غروب دلتنگتم

دوباره تنها میشینم

هر وقت که بارون می باره

تو رو کنارم میبینم

هر روز و هر شب از خدا

بدون فقط تو رو میخوام

نگو واست غریبه ام نگو تو خوابت نمیام

بگو تو هم دوستم داری

بگو که دلتنگم میشی

من فقط از خدا میخوام دوباره

مهربون بشی

 

شايد اگر دايم بودي كنارم

يه روز مي ديدم كه دوست ندارم

مي خوام برم كه تا ابد بمونم

سخته براي هر دومون مي دونم

 

فكر نكني دوري و اينجا نيستي

قلب من اونجاست تو تنها نيستي

 

خودم ميرم عكسم ولي  تو قاب

ميشنوه حرفو ولي بي جوابه

 

رفتن من شايد يه امتحانه

واسه شناخت ما تو اين زمونه

 

غصه نخور زندگي رنگارنگ

يه وقتايي دور شدنم قشنگه

 

مراقب گلدون اطلسي باش

يه وقتايي منتظر كسي باش

كسي كه چشماش يه كمي روشنه

شايد يه قدري م شبيه منه

كسي كه چشماش يه كمي روشنه

شايد يه قدري م شبيه منه

 

شايد اگر دايم بودي كنارم

يه روز مي ديدم كه دوست ندارم

مي خوام برم كه تا ابد بمونم

سخته براي هر دومون مي دونم

 

شايد اگر دايم بودي كنارم

يه روز مي ديدم كه دوست ندارم

مي خوام برم كه تا ابد بمونم

سخته براي هر دومون مي دونم

 

 

 

چراغي به دستم، چراغي در برابرم:

من به جنگ سياهي مي روم.

 

گهواره هاي خستگي

از كشاكش رفت و آمدها

باز ايستاده اند،

و خورشيدي از اعماق

كهكشان هاي خاكستر شده را

روشن مي كند.

***

فريادهاي عاصي آذرخش -

هنگامي كه تگرگ

در بطن بي قرار ابر

نطفه مي بندد.

و درد خاموش وار تاك -

هنگامي كه غوره خرد

در انتهاي شاخسار طولاني پيچ پيچ جوانه مي زند.

فرياد من همه گريز از درد بود

چرا كه من، در وحشت انگيز ترين شبها، آفتاب را به دعائي

نوميدوار طلب مي كرده ام.

***

تو از خورشيد ها آمده اي، از سپيده دم ها آمده اي

تو از آينه ها و ابريشم ها آمده اي.

***

در خلئي كه نه خدا بود و نه آتش

نگاه و اعتماد ترا به دعائي نوميدوار طلب كرده بودم.

جرياني جدي

در فاصله دو مرگ

در تهي ميان دو تنهائي -

[ نگاه و اعتماد تو، بدينگونه است!]

***

شادي تو بي رحم است و بزرگوار،

نفست در دست هاي خالي من ترانه و سبزي است

 

من برمي خيزم!

 

چراغي در دست

چراغي در دلم.

زنگار روحم را صيقل مي زنم

آينه ئي برابر آينه ات مي گذارم

تا از تو

ابديتي بسازم

 

یکی بود یکی نبود... اونی که بود تو بودی . اونی که نبود من بودم.

یکی داشت یکی نداشت... اونی داشت تو بودی.

اونی که کسی به جز تو نداشت من بودم.

یکی خواست . یکی نخواست... اونی که خواست تو بودی .

 اونی که بی تو بودن را نخواست من بودم.

یکی بُرد. یکی باخت... اونی که بُرد تو بودی.

اونی که دل به تو باخت من بودم.

یکی گفت. یکی نگفت... اونی که گفت تو بودی.

 اونی که دوستت دارم را به هیچ کس به جز تو نگفت من بودم.

 

کاش آن لحظه که تقدیم تو شد همه هستی من.

می سپردم که مواظب باشی . جنس این جام بلور است.

 پُر از عشق وغرور است... اگر بازیچه شود می شکند ...می شکند.

 

بعضی از آنها مشکل. اما زمانی که به آنها اجازه می دهیم رد شوند وبگذرند.

به امید فرصتهای بهتر در آینده . این موقعیتها شاید دیگر موجود نباشند.

 برای همین همیشه اولین شانس را بِچسب.

دوست داشتن کاری است آموختنی ... وهمه رنج آموختن را نمی برند.

 

 

 ای که او کنارت نباشد را به خاطر بیاور. اگر چشمانت خیس شد .. بدان داری به خودت

دروغ می گویی وهنوز دوستش داری....!؟ هنوز دوستت دارم. 

 فردا و دیروز با هم دست به یکی کردند. دیروز با خاطراتش مرا فریب داد. فردا با وعده هایش مرا خواب کرد وقتی چشم گشودم امروز گذشته بود.

 

زندگی هنر نقاشی کردن است. بدون استفاده از پاک کن. سعی کن همیشه طوری زندگی کنی که وقتی به گذشته بر می گردی نیازی به پاک کن نداشته باشی.

 

 

اگر یک روز فکر کردی نبودنِ یک کسی بهتر از بودنش هست... چشمانت را ببند وآن لحظهدقتِ اول از پشیمانیِ آخر جلوگیری می کند.

زندگی پُر از فرصتهای دست یافتنی است. بهره گیری از بعضی آنها ساده است. عشق برای تو . احساسم برای تو . زندگیم برای تو . من هیچی نمی خواهم. با قلب واحساس من بازی کن این قلب سرگرمی تو. تو شاد باش من می سوزم. تو بی خیال باش من می سازم. در راه عشق تو مثل آتش سوختم. اینک خاکسترم جامانده است. خاکستری که تنها با یاد محبت و عشق تو دوباره شعله ور خواهد شد. در راه عشق تو چه سختی هایی کشیدم. چه شکنجه هایی دیدم. چه غم وغصه هایی چشیدم. و چه اشکهایی که نگو برای تو ریختم. غرورم را شکستم. از همه گناه هایت گذشتم. همه اینها فدای قلب بی وفای تو. از آن سو؛ تو از عشق سرد شدی. از این سو؛ من در عشق تو سوختم. از آن سو؛ تو بی خیال این دل عاشق من بودی. از این سو من لحظه به لحظه به یاد تو دلتنگ تو بودم. این دل من برای تو است. هرچی می خواهی آنرا بِشکن. بشکن تا من همچنان بسوزم. سوختن در آتش عشق تو به من گرمای یک زندگی براز اُمید را می دهد. تو در آن سو در آسمان به ستاره هایی که چشمک می زنند نگاه می کنی. من در این سو با حسرت به تو نگاه می کنم. ودر حسرت آن روزهایی می نشینم که کنار هم بودیم وهیچ کسی مثل ما همدیگر را دوست نمی داشت. عزیزم تو با آرامش زندگی کن تا من با آرامش تو عاشقانه زندگی کنم. اگر با شکستن این دل من دیدن آن لحظه که در عشق تو می سوزم وبا عشقت می سازم ترا آرام می کند حرفی نیست دلم را بشکن. وبا آن بازی کن.... اما یادت باشد همیشه پشیمانی فایده ندارد...

بعد از تو دگر يار نگيرم نگيرم
به دستت اسيرم
بعد از تو ز غم من بميرم بميرم
دل از تو نگيرم

چقدر سخته جدايي
منم دارم خدايي
نشستم تا بياي
بگويم بيوفايي
كجايي آي كجايي

مگر با تو چه كردم
كه بنشاندي به دردم
كنون اين آه سردم
به ما بي اعتنايي
كجايي واي كجايي

اي امان از روزگاري
دل با دام تو اسيره در جواني
من به پايت سجده كردم
ترك اين دل كردي و با ما نماني

چقدر سخته جدايي
منم دارم خدايي
نشستم تا بياي
بگويم بيوفايي
كجايي آي كجايي

مگر با تو چه كردم
كه بنشاندي به دردم
كنون اين آه سردم
به ما بي اعتنايي
كجايي واي كجايي

رفتي به سفر زود بيايي بيايي
ندانم كجايي كجايي
گفتي نكني فكر جدايي
جدايي جدايي ندانم كجايي

چقدر سخته جدايي
منم دارم خدايي
نشستم تا بياي
بگويم بيوفايي
كجايي آي كجايي

مگر با تو چه كردم
كه بنشاندي به دردم
كنون اين آه سردم
به ما بي اعتنايي
كجايي واي كجاي

به من او گفت فردا می رود انجا نمی ماند

 

                          و پرسیدم دلم، او گفت نه تنها نمی ماند

 

به او گفتم که چشمان تو جادو کرده این دل را

 

                         و گفت این چشمها تا ابد زیبا نمی ماند

 

به او گفتم دل دریایی ام قربانی چشمت

 

                        ولی او گفت که این دل دائما دریا نمی ماند

 

به او گفتم که هر شب بی نگاه تو یلداست

 

                       ولی او گفت کمی که بگذرد یلدا نمی ماند

 

به او گفتم که کم دارد تو را رویای کمرنگم

 

                       و پاسخ داد او در عصر ما رویا نمی ماند

 

و حق با اوست عاشق شو، همین و هر چه بادا باد

 

                     چرا که در مسیر راه، عاشقی باقی نمی ماند